Velhasıl-ı kelam başlıkta söylediğim gibi “Tempoyu yükseltmeliyiz!”.Malesef bu tempo düşüklüğünden blog’da zarar gördü belli hit düşüşü ve alexa’da 53.000′lerden 59.000′lere geriledik.Bu yılın sonunda ilk 10.000 içerisine girme hedefimi gerçekleştirmek için özen göstermem gerekiyor.Blog’un eski canlılığını geri getirmek için bugünden itibaren başlıyoruz.

Bazı insanlar görüyorum,sanki hayatları her an acı ile geçiyor gibi dert ediniyorlar ama bazı insanlar gibi bir kuru ekmeğe muhtaç değiller.Hayatında durmadan acıya,ezilmeye yer vermiş insanlar artık şükür etmeyi her konuda malesef düşenemiyorlar.Sanki dünya başlarına yıkılmışcasına durmadan hayatlarında hep dert sıkıntı,yoksulluk olduğunu düşünenler bir defa kafalarını çeviripte afrika,afganistan gibi ülkeler başta olmak üzere açlıktan ölen insanlara bakamıyorlar.

Allah’a şükürler olsun,yiyecek ekmeğimiz içecek suyumuz var diyemiyorlar.Durmadan şu hayatımızda olmadı,şu olsaydı,keşke şuna sahip olsaydık diye saatlerce konuşmalarını yapıyorlar.Belki sahip olabilecekler birgün ama ona hiç sahip olamayacak bir insanı düşünüpde bunları düşünmeyelim konuşmayalım allah’a şükredelim halimize şükredelim çünkü bunları düşünüp,konuşmak bile şuan içinde bulunduğumuz duruma bile şükürsüzlüktür demiyorlar.

Kısacası ; Sağlığınız iyiyse,karnınız doyuyorsa,kafanızı sokacak bir eviniz varsa halimize şükredip herşeyin hayırlısını dilemeliyiz.Durmadan hayatda tüm dertler,sıkıntılar sizinmiş gibi düşünmeyi bırakıp hayatta bir kuru ekmek için sabahtan akşama kadar çöp arayan insanları düşünmeliyiz.Arabam yok,evim yok,telefonum yok,şuyum yok,buyum yok diye düşünüceğimize ,yiyecek bir kuru ekmeğim yok yardım edin diyenlerin yardımlarına koşmalıyız.Allah C.c verdiği tüm nimetlere şükürler olsun,yoksul ve gerçek sıkıntıda olan tüm insanlara yardımcısı olsun.rabbim bizleri şükürden ayırmasın inşaallah.

yiğit korkmaz

Bu dünyada sıradanlaşmış bir hayatı yaşamayı iterek , tüm hayatını hedefleri ve yapmak istedikleri doğrultusunda yürüten, hayatta risk alarak ilerleyen kısacası cesaretli insanlardan olmak herkesten farklı olmaktır.

Risk, Cesaretin aynadaki yansımasıdır. Yiğit Korkmaz

Tarih’te bir çok savaşta,karşısındaki düşmana göre daha zayıf olan bir ordu zaferler ile ayrılmıştır.Bu ordunun farkı nedir.İşte en önemli nokta burası.Karşısında sayıca daha güçlü olan bir düşmana karşı kahramanca bir zafer kazanmak sağlanabilecek en mükemmel başarıdır.Bu başarıyı,zaferi sağlayanda ordunuzu ne kadar iyi şekilde kumanda edebilmenizden geçmektedir.

Kendi ordumuzun kumandanı,beynimizdir.ordu ise sadece beyin’den ibaret değildir.Azim,hırs,irade,kişilik,inanç,istek,güç,çalışma,sabır ve bir çok duygumuz kendi ordumuzu oluşturmaktadır.Karşımıza gelen düşman yani zorluk bizden çok güçlü olabilir,ama hiçbir zaman bunu düşünmeyip orduyu bu zaferi kazanmaya şartlıyarak düşmana karşı müdafaya geçmemiz gerekmektedir.Yoksa düşman bir darbesiyle tüm orduyu yerle bir ederek sizi çok kolay şekilde devirebilir.

En önemli kısım burada tüm tabur askerlerinizi ne kadar iyi yönetebildiğinizdir,beyin askerleri ordunun en iyi askerleridir,yani kumandanın askerleridir.Bu askerler diğer tüm tabur askerlere öyle bir talimat vermeli’ki taktikler ile düşmanı yenmemiz gerekir.Savaş sırasında sabır askerleri düşebilir,güç askerleri düşebilir.ama hiçbir zaman çalışma askerleri düşmez.

Onlar düştüğünde düşman diğer taburları çok kolay şekilde yok edebilecek fırsatlar yakalıyabilirler.Çalışma askerleriniz bile düş’se savaş’ta canınızı verene kadar savaşmanız size zaferi getirebilir.Çünkü hiçbir zorluk inancın yanında ayakta duramaz.Öyle bir ordu oluşturmalıyız’ki ,düşman kuvvetleri saldırıya geçsek mi diye düşünüp durmalılar.

Yiğit KORKMAZ

Herkes üzgün’ken,sen mutlu ol,herkes umutsuzken,sen umutlu ol,herkes aynıyken Farklı ol.işte önemli olan farklı olabilmek ve bu farkı her zaman gösterebilmek.Herkesin umudunu kaybettiği bir ortamda veya bu gibi ortamlarda bunu başarabilmek gerçekten zordur.Her ne kadar’da içinizde her zaman umudu’da taşısanız o ortam ile birlikte yerini karamsarlık alabilir.

İşte asıl mesele bu noktadan sonra başlıyor.Bu tür durumlarda her ne olursa olsun umudu yitirmemek,ümitsizliğe düşmemek mümkündür,ama bunun için içimizdeki inanç ve azmin çok büyük kuvvette olması gerekmektedir.

Kuvvetimiz her zorluğun,ümitsizliğin,karamsarlığın ve çıkmaz yolların üstesinden gelebilecek kadar cesaretli ve azimli olması lazım.Eğer bu kuvvete olmazsak ümitsizliğin karanlığında kaybolup gideriz.O yüzden en ümitsiz olduğumuz zamanlarda bile Ümitvar olarak kimsenin cesaret edemiyeceği o farklılığı gerçekleştirmeli ve gerçek farkı ortaya koymalıyız…

Başlıkta’da belirttiğim ve lukianos’un sözünde belirtilen gibi zorlukları aşmak,onları yenmek ustalıktır.Dünya’da kendini başarısıyla ispatlamış insanlarda karşılaştıkları zorlukların imkansız olduğuna değil imkansızı başarabilicek gücün kendilerinde olduğuna inanmışlardır.Çevrenizde olan insanların veya genel bir çok insanın buna inanmasını bekliyemezsiniz,buna inanmamakla birlikte inanan insanların imkansız işlere koştuğunu söyleyip dururlar.

Evet bu zor bir durumdur,cenap şehabettinin “Hayatta en zor şey, gayesiz insanlarla birlikte yaşamak mecburiyetinde kalmaktır” sözü bu durumun en güzel açıklamasıdır.O yüzden imkansızı başarmak,zorlukları yenmek için kimseden zorlukları başaracak güç ve azim beklememek gerekir.İnsan azmini,kuvvetini,cesaretini,iradesini sadece kendinden alması gerekmektedir.

ve çok güzel bir örnek olan,Cennetmekan Yavuz sultan selim han hazretlerinin iran seferinde şah ismail’in geri çekildiğini düşünen ve yorgun,bitkin düşen bazı askerlerin,artık geri dönelim sözlerine karşı ordusuna ” İsteyenler, karılarının yanına dönüp entarilerini giyebilirler! Ben düşmana karşı tek başıma da gidebilirim ” sözü mücadele azminin insanın içinde nasıl olması gerektiğini gösteriyor.Mücadeleye,zorluğa karşı tek başımızada olsa tüm azim ve cesaretimizle gitmeliyiz.Yüce Allah zorluğu yenen ve zorluklar karşısında sabırlı olan kullarından eylesin inşaAllah.